Szukaj
Polub nas!
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Rating 5.00 (5 Votes)

Olbrzymy i Freja WikiOlbrzymy i Freja
(Fot. Wikimedia Commons)
Olbrzymy na Ziemi?

Są bohaterami licznych mitów, baśni i legend. Mówi o nich Biblia i inne święte księgi. W ostatnich czasach paleontolodzy znajdują na całym świecie coraz więcej kości o niezwykłych rozmiarach. Ale pytanie, czy olbrzymy faktycznie chodziły kiedyś po Ziemi, pozostaje wciąż sprawą otwartą...

Mity i legendy

Olbrzymy to, według słownika, fikcyjne istoty podobne do ludzi, lecz o wiele od nich większe. Z taką definicją z pewnością nie zgodziliby się nasi praprzodkowie. Mocno wierzący w ich istnienie, czynili ich bohaterami opowieści przekazywanych z ojca na syna.

Według mitów greckich, olbrzymami były dzieci Uranosa i Gai, które po wdaniu się w wojnę z bogami zostały strącone na Ziemię. Najbardziej znanym z nich jest Enkelados, który ma leżeć pod Etną i dygocząc z bezsilności, wywoływać trzęsienia ziemi i wybuchy wulkanów.

Najważniejszym z olbrzymów mitologii skandynawskiej jest Ymir, który na początku świata wyłonił się z lodów topniejącego Niflheimu. To z jego ciała bogowie stworzyli świat. Swoje olbrzymy mają także Brytyjczycy. To Gog i Magog. Ich posągi stoją przed Guildhall, ratuszem londyńskiego City. W mitologii kaukaskiej dominują wywodzący się z rasy Nartów olbrzymy: Sasruko, Tlepsz i Syrdon. Olbrzymami są również bohaterowie podań rosyjskich Światogor i Tuharyn Żmijewicz. O olbrzymach chętnie opowiadają po dziś dzień Indianie amerykańscy. Są przekonani, że nad źródłami rzeki Ohio żyła rasa olbrzymów zwanych Alligewi lub Talligewi. Olbrzymi występują też w polskich przekazach i baśniach, są to Waligóra i Wyrwidąb.

Sporo miejsca olbrzymom poświęca Biblia, zwłaszcza Stary Testament. Według zawartej w nim relacji Izraelitów, olbrzymami byli mieszkańcy ziemi Kaanan: „Wszyscy zaś ludzie, których tam widzieliśmy, są wysokiego wzrostu. Widzieliśmy tam nawet olbrzymów – Anakici pochodzą od olbrzymów – a w porównaniu z nimi wydaliśmy się sobie jak szarańcza i takimi byliśmy w ich oczach” (Księga Liczb 13, 32-33).

Olbrzymem miał być Og, król Baszanu (płaskowyż obejmujący północną część Zajordanii na wschód od jeziora Genezaret), który nieopatrznie zaatakował Mojżesza i poniósł klęskę. O jego potężnych rozmiarach ma świadczyć jego łoże – mierzące 4 łokcie szerokości i 9 łokci długości (łokieć to w tamtym czasie odpowiednik około 2 stóp) – które rzekomo odnaleziono po walce. Oczywiście, najbardziej znanym wśród olbrzymów opisanych w Biblii jest filistyński wojownik Goliat z Gath, którego, jak opowiada Księga Samuela, pokonał niepozorny pasterz owiec Dawid, późniejszy król Izraela.

Gigantyczne kości

Za jeden z dowodów na istnienie olbrzymów przez długi czas uważano piramidy, ruiny potężnych świątyń, kolosalne sarkofagi i kości wielkich zwierząt, m.in. dinozaurów i mamutów, znajdowane w różnych miejscach na całym świecie. Np. umieszczone w 1443 r. w katedrze św. Stefana w Wiedniu kości mamutów opisywano jako szczątki olbrzymów. Podobnie traktowano znalezioną w 1677 r. w Anglii kość udową megalozaura, czyli należącego do rodziny dinozaurów teropoda.

Naukowcy nigdy nie traktowali takiego podejścia poważnie, bo ich zdaniem istnienie olbrzymów jest niemożliwe. Stanowisko zaczęli powoli zmieniać wraz z odkopywaniem gigantycznych kości, których nie można było zakwalifikować do żadnego gatunku zwierząt.

Ogromne ludzkie kości znaleziono w XIV w. na Sycylii. Miały należeć do mierzącego 27 stóp Polyphemusa, jednookiego króla Cyklopów. Do kolejnego odkrycia gigantycznych szczątków ludzkich doszło w 1577 r. w Lucernie. Badający je pod wodzą sławnego wówczas anatoma, dr. Felixa Platera z Bazylei, stwierdzili, że są to kości mężczyzny mierzącego niemal 18 stóp. W 1613 r. jeszcze większe ludzkie kości padły łupem poszukiwaczy skarbów przeczesujących grotę w pobliżu francuskiego zamku Chanmoil. Stwierdzono, że ich właściciel mierzył aż 23 stopy. W 1874 roku, podczas budowy linii kolejowej w Północnej Karolinie, odkopano katakumby pełne szkieletów olbrzymów. Na podstawie pomiarów kości stwierdzono, że olbrzymy te mierzyły 9-10 stóp.

Niektórzy kreacjoniści do tej pory uważają, że szczątkami olbrzymów są odnalezione w XX wieku w kilku miejscach świata kości Megantropów, których nauka zakwalifikowała do hominidów. Odkryte po raz pierwszy w 1941 r. w Sangiran na Jawie nazwano Meganthropus paleojavanicus. Po raz drugi szczątki przynależne do tego samego gatunku odkryto na Jawie 11 lat później. Z kolei w 1948 r. znaleziono kości podobnego hominida w Swartkrans w Republice Południowej Afryki, i ze względu na miejsce odkrycia sklasyfikowano je pod nazwą Meganthropus africanus. Ze względu na niewielką liczbę odkrytych skamieniałości, trudno jest je jednoznacznie zaklasyfikować. Większość uczonych skłania się ku temu, by megantropa uznać za podgatunekHomo erectus, choć są i tacy, którzy widzą w nim więcej podobieństw do przedstawicieli rodzaju Australopithecusa, Gigantopithecusa lub Paranthropusa.

Promieniowanie

Choć istnienia olbrzymów nauka dotychczas nie potwierdziła jednoznacznie, to niektórzy współcześni uczeni dopuszczają możliwość rozwoju gigantycznych ludzi na Ziemi. Twierdzą oni, że rozmiary żywych organizmów mogą nienormalnie zwiększyć się pod wpływem promieniowania, również kosmicznego. Potwierdzeniem takiej tezy są wydarzenia zarejestrowane na karaibskiej wyspie Martynika po wybuchu stratowulkanu Mount Pelee 8 maja 1902 r. Erupcja zabiła wówczas 30 tys. ludzi – niemal wszystkich mieszkańców miasta St. Pierre (ocalały tylko trzy osoby). Z powodu zniszczeń uznano ją za największą katastrofę wulkaniczną XX wieku.

Mimo zagłady, życie biologiczne na wyspie zaczęło odradzać się znacznie szybciej, niż można było przypuszczać. Co więcej, ku zdumieniu naukowców, wszystkie rośliny i zwierzęta, które na nowo zasiedliły to miejsce, osiągały zdecydowanie większe gabaryty. By przyjrzeć się bliżej niezwykłemu zjawisku, władze francuskie (Martynika to była kolonia Trójkolorowych) zbudowały u stóp Mount Pelee stację naukową. Szybko stwierdzono, że gwałtowny rozrost zwierząt i roślin (następował cztery razy szybciej niż w normalnych warunkach) był wynikiem mutacji wywołanej promieniowaniem emitowanym przez minerały wyrzucone w czasie wybuchu wulkanu.

Może olbrzymy rzeczywiście istniały?

Marcin Nowak